Gjatë ditëve të para të jetës së tij publike në Britani, pseudonimi i Dukës së Edinburgut, ishte “Phil Greku”.

Por ai nuk kishte gjak grek dhe nuk i pëlqente shumë vendi i lindjes, transmeton portali arbresh.info

I dëbuar nga një komb ku gjyshi dhe xhaxhai i tij kishin mbretëruar dikur si mbretër, ai lindi në kohën kur familja mbretërore greke ra pas një diktature ushtarake. Fëmijëria e tij kaloi në arrati dhe nuk kishte kurrë një vend që ai mund ta quante shtëpi.

Megjithatë, ishin pikërisht këto pasiguri dhe peripeci në jetën e tij që e zbutën dhe e forcuan atë njëkohësisht, duke e kthyer në një shkëmb ku Mbretërësha e Britanisë së Madhe mund të kapej.

Me kalimin e kohës, ai do t’i kanalizonte përvojat e tij në një forcë të vetme lëvizëse, për t’u siguruar që ajo që i ndodhi familjes së tij në Greqi – atentat, poshtërim, internim – nuk mund të ndodhte kurrë në Britani.

Por ndërsa ai kishte lindur një princ, në kohën kur u martua me Princeshën Elizabeth në 1947 ai kishte pak më shumë sesa rrobat me të cilat ngrihej dhe një grusht ‘monedhash’ në xhepin e tij.

Grekët kishin qenë gjithmonë ambivalentë në lidhje me idenë e monarkisë, por nga mesi i shekullit të 19-të ata ndienin nevojë për një mbret.

Ata iu afruan Ëilliam-it, djalit 17-vjeçar të mbretit Christian të Danimarkës – vetë një degë e një shtëpie mbretërore gjermane – dhe kështu gjyshi i Filipit u ngjit në fronin e Greqisë si Mbreti George I.

Djali i katërt i mbretit të ri, Andreë, u martua me Princeshën Alice të Battenbergut dhe së bashku ata krijuan katër vajza – Margarita, Theodora, Cecile dhe Sophie – përpara se më në fund, në 1921, të lindte një trashëgimtar, Philip.

Sipas historianëve, besohet se nëna e tij lindi djalin e saj në tryzën e kuzhinës.

Në atë kohë, Andreë dhe Alice po jetonin në një shtëpi të quajtur Mon Repos në ishullin grek të Korfuzit. Gjyshi i Filipit ishte vrarë në një reagim tipik grek kundër mbretërve të tyre, por pas një periudhe internimi familja mbretërore ishte lejuar të kthehej në vend.

Sidoqoftë, performanca indolente e babait të tij Philip, Andreë, si oficer ushtarak gjatë konfliktit Greko-Turke, që pasoi Luftën e Parë Botërore, bëri që ai të dënohej me vdekje nga një gjykatë ushtarake.

Price Philipit iu desh që të largohej drejt Italisë dhe udhëtimin për në Brindizi e kaloi i shtrirë në një kuti portokalli dhe më pas udhëtoi drejt Parisit.

Në kohën kur Filipi ishte tetë vjeç, nëna e tij u diagnostifikua me skizofreni dhe u dërgua në një azil mental në Zvicër.

Në atë kohë, Filipi tashmë ishte bërë me pakicë në një shkollë përgatitore në Berkshire. Ai nuk e pa më nënën e tij për shumë vite.

Babai i tij po e jetonte atë në Monte Carlo me një dashnore të zgjuar në syze blu, Comtesse Andree de la Bigne.

Për të gjitha qëllimet, Philip nëntë vjeç ishte jetim – edhe pse të dy prindërit e tij ende jetonin.

Më vonë, ai kujtoi: ‘Familja u prish. Nëna ime ishte e sëmurë, motrat e mia ishin të martuara, babai im ishte në Jug të Francës. Thjesht duhej të vazhdoja tutje”.

Prince Philip kujtohet për sjelljet e tij edhe gjatë ditëve të shkollës.

Kur një shokut të tij hebre ia rruan flokët simpatizantët e nazistëve, ishte pikërisht Price Philip që i dha atij një kapele që të mund të mbulonte kokën.

Ai ishte i guximshëm, simpatik – dy aspekte të personalitetit të tij që fituan mbi gruan e tij të ardhshme, por ishte edhe një tip kameleoni. Ky atribut i fundit, ashtu si çdo tjetër, e bëri atë që të mbante një pozicion në vitet e mëvonshme.

Në kohën kur Filipi ishte 18 vjeç, Britania po përgatitej për luftë. Emri i tij familjar ishte Schlesëig-Holstein-Sonderburg-Glucksburg, por pavarësisht se fliste katër gjuhë, përfshirë gjermanishten, dhe pasi kishte kaluar shumë nga pushimet e shkollës në Gjermani, i riu ishte më shumë britanik se gjithçka tjetër. Jo vetëm britanik, por anti-nazist.

Këto ishin ndjenja të forta, pavarësisht nga fakti se të katër motrat e tij u martuan të gjitha me gjermanë.

E madhja, Margarita, u martua me Princin Gottfried të Hohenlohe-Langenburg në 1930. Tjetri, Theodora, u martua me Margrave të Baden. Cecile u martua me Dukën e Madhe të Hesse, dhe Sophie u martua së pari me Princin Christoph të Hesse, pastaj me Princin George të Hanoverit. Të gjithë ishin nazistë.

Burri i Margaritës ishte një komandant i korpusit gjatë pushtimit nazist në Austri në 1938 dhe kishte kontakte të konsiderueshme me udhëheqësit e partisë naziste në prag të shpërthimit të luftës.

Burri i Theodora kishte siguruar ndërtesat për shkollën fillestare të Kurt Hahn, Salem, por lejoi që shkolla, e cila mbeti pas ikjes së themeluesit të saj, të bëhej pro-naziste në mësimet e saj.

Burri i Cecile u bashkua me partinë naziste në 1937, ndërsa burri i Sophie Christoph von Hesse ishte anëtar i SS.

Ekziston një fotografi e një funerali familjar në Darmstadt në 1937, kur Philip ishte 16 vjeç, me anëtarët e familjes së tij të gjerë duke parakaluar me uniformat e tyre ushtarake. Hermann Goering është një mysafir nderi, shkruan Daily Mail, transmeton portali arbresh.info

Një nga tragjeditë e mëdha të jetës së Filipit ndodhi kur Cecile, motra me të cilën ai kishte qenë veçanërisht e afërt, u vra me burrin dhe fëmijët e saj në një aksident ajror në vitin 1937.

Në kohën e Kurorëzimit në 1953, u mor një vendim që të shkuara duhet të ishin të kaluara dhe motrave u ishin dhënë vende të shquara në Abacinë e Ëestminsterit, megjithatë Philip e ndiente më së miri të mos i kujtonte kombit shumë shpesh marrëdhëniet e tij të ngushta gjermane.

Babai i Prince Philip kishte vdekur pa e parë djalin e tij, por ai la disa kujtime të vogla për të.

Nëna e tij Princesha Alice jetoi deri në 1969, duke kaluar ditët e saj të fundit privatisht dhe të paparalajmëruar në Pallatin Buckingham.

Ajo vishej si murgeshë, edhe pse pinte shumë duhan. Ajo ishte 84 vjec kur vdiq. Philip e përshkroi jetën e saj si një seri ‘luftërash, revolucionesh, ndarjesh dhe tragjedish’.

Në jetën e tij Duka i Edinburgut shpesh kritikohej për të qenit i drejtpërdrejtë.

Por kjo sjellje e tij erdhi nga edukimi që kishte bërë, së pari internimi, së dyti humbja e prindërve dhe më pas nga largimi i motrave.

Nga mosha një vjeç e deri sa u martua me Princeshën Elizabeth, ai nuk kishte asnjë vend për të thirrur shtëpinë e tij, as familje të ngushtë tek e cila mund të kthehej. Por përmes fatkeqësive ai zhvilloi një forcë të brendshme në të cilën, për sa kohë zgjasnin martesën e tyre të gjatë, Mbretëresha filloi të mbështetej./arbresh.info/